श्री गजानन महाराज स्तोत्र

हे सर्वाद्या सर्वशक्ती । हे जगदोद्वारा जगत्पति ।साहय व्हावें सत्वरगति । या लेकराकारणें ॥१॥

He Sarvadya Sarvashakti, He Jagadodvara JagatpatiSahay Vhaave Satvargati, Ya Lekarakaarane

जे जे काही ब्रम्हांडात । तें तें तुझें रुप सत्य ।तुक्यापुढें नाहीं खचित । कोणाचीही प्रतिष्ठा ॥२॥

Je Je Kaahi Bramhaandaat, Te Te Tujhe Rup SatyaTukyaapudhe Naahi Khachit, Konaachihi Pratishtha

तूं निरंजन निराकार । तूंच अवधूत दिगंबर ।साकाररुप सर्वेश्वर । विश्वनाथ तूंच की ॥३॥

Tu Niranjan Niraakaar, Tunch Avadhoot DigambarSaakaarrup Sarveshwar, Vishwanaath Tunch Ki

जे जे काही म्हणावें । तें तें तुझे रुप बरवें ।दासगणूस आतां पावे । हीच आहे याचना ॥४॥

Je Je Kaahi Mhanaave, Te Te Tujhe Rup BaraveDasganus Aata Paave, Heech Aahe Yaachana

तूंच काशी विश्वेश्वर । सोमनाथ बद्रीकेदार ।महंकाल तेवि ओंकार । तूंच की रे त्र्यंबकेश्वरा ॥५॥

Tunch Kaashi Vishweshwar, Somnaath BadrikedaarMahankaal Tevi Onkaar, Tunch Ki Re Tryambakeshwaraa

भीमाशंकरा मल्लिकार्जुन । नागनाथ पार्वतीरमण ।श्रीघृणेश्वर म्हणून । वेरुळगांवी तूंच की ॥६॥

Bhimashankaraa Mallikaarjun, Naagnaath PaarvatiramanShrighruneshwar Mhanoon, Verulgaanvi Tunch Ki

तूंच परळी वैजनाथ । निधीतटाला तूंच स्थित ।रामेश्वर पार्वतीकांत । सर्व संकट निवारता ॥७॥

Tunch Parali Vaijanaath, Nidhitataala Tunch SthitRaameshwar Paarvatikaant, Sarva Sankat Nivaarta

हे कृपार्णवा नारायणा । महाविष्णो आनंदधना ।हे शेषशायी परिपूर्णा । नरहरि वामना रघुपते ॥८॥

He Krupaarnavaa Naaraayanaa, Mahaavishno AanandadhanaaHe Sheshshaayi Paripoornaa, Narahari Vaamanaa Raghupate

तूं वृंदावनीं श्रीहरी । तूं पांडुरंग पंढरपुरीं ।व्यंकटेश तूं गिरीवरीं । पुरीमाजीं जगन्नाथे ॥९॥

Tu Vrundaavani Shrihari, Tu Panduranga PandharpuriVyankatesh Tu Girivari, Purimaji Jagannaathe

द्वारेसी नंदनंदन । नाम देती तुजकारण ।जैसे भक्तांचें इच्छील मन । तैसे तुज ठरविती ॥१०॥

Dvaaresi Nandnandan, Naam Deti TujkaaranJaise Bhaktaanche Ichchhil Man, Taise Tuj Tharaviti

आता हे चंद्रभागातटविहारा । या गजाननस्तोत्रा साहय करा ।हेंच मागें पसरुनि पदा । तुज विठठले दासगणू ॥११॥

Aataa He Chandrabhaagaatatvihaaraa, Yaa Gajaananstotraa Sahay KaraaHench Maage Pasaruni Padaa, Tuj Vitthale Dasganu

गजानन जे स्वरुप कांही । तें तुक्याविण वेगळे नाही ।दत्त भैरव मार्तड तेही । रुपें तुझीच अधोक्षजा ॥१२॥

Gajaanan Je Swarup Kaahi, Te Tukyaavin Vegale NaahiDatta Bhairav Maartand Tehi, Rupe Tujheech Adhokshajaa

या सर्व स्वरुपांकारण । आदरे मी करी वंदन ।माझे त्रिताप करा हरण । हेंच आहे मागणे ॥१३॥

Yaa Sarva Swarupaankaaran, Aadare Mi Kari VandanMaajhe Tritaap Karaa Haran, Hench Aahe Maagane

हें महालक्ष्मी कुलदेवते । कृपाकटाक्षें लेकरातें ।पाही दासगणूतें । हीच तुजला प्रार्थना ॥१४॥

He Mahalakshmi Kuldevate, Krupaakataakshe LekaraatePaahi Dasganute, Heech Tujlaa Praarthanaa

आतां श्रीशंकराचार्य गुरुवर । तेवी नाथ मच्छिंदर ।निवृत्तीदास ज्ञानेश्वर । समर्थ सज्जनगडीचे ॥१५॥

Aataa Shrishankaraachaarya Guruvar, Tevi Naath MachchhindarNivruttidaas Dnyaneshwar, Samarth Sajjangadeeche

हे तुकारामा महासंता । तुजलागी दंडवता ।करितों होई मला त्राता । नाहीं ऐसे म्हणूं नका ॥१६॥

He Tukaaraamaa Mahaasantaa, Tujlaagi DandavataaKarito Hoi Malaa Traataa, Naahi Aise Mhanu Nakaa

हे शिरडीकर बाबासाई । लेकरांसाठी धांव घेई ।वामनशास्त्री माझे आई । माझी उपेक्षा करुं नका ॥१७॥

He Shirdikar Baabaasaai, Lekaraansaathi Dhaav GheiVaamanshaastri Maajhe Aai, Maajhi Upekshaa Karu Nakaa

हे शेगांवीच्या गजानना । महासंत्ता आनंदघना ।तुला येऊं दे काहीं करुणा । या अजाण दासगणुची ॥१८॥

He Shegaanvichyaa Gajaananaa, Mahaasanttaa AanandghanaaTulaa Yeu De Kaahi Karunaa, Yaa Ajaan Dasganuchi

तुम्हां सर्वा प्रार्थून । स्तोत्र करितो हे लेखन ।माक्या चित्तीं म्हणून । वास आपण करावा ॥१९॥

Tumhaa Sarvaa Praarthoon, Stotra Karito He LekhanMaajhyaa Chitti Mhanoon, Vaas Aapan Karaavaa

जे जे तुम्ही वदवाल कांही । तेंच लिहीन कागदीं पाहीं ।स्वतंत्रता मलजा नाही । मी पोषणा तुमचना असें ॥२०॥

Je Je Tumhi Vadvaal Kaahi, Tench Lihin Kaagadi PaahiSwatantrataa Malajaa Naahi, Mi Poshanaa Tumchanaa Ase

माघमांसीं सप्तमीस । वद्यपक्षीं शेगांवात ।तुम्ही प्रगटला पुण्यपुरुष । पंथाचिया माझारी ॥२१॥

Maaghmaasi Saptamis, Vadyapakshi ShegaanvaatTumhi Pragatlaa Punyapurush, Panthaachiyaa Maajhaari

उष्टया पत्रावळी शोधन । तुम्ही केल्या म्हणून ।मिळालें की नामभिमान । पिसा पिसा ऐसें तुम्हा ॥२२॥

Ushtyaa Patraavali Shodhan, Tumhi Kelyaa MhanoonMilaale Ki Naambhimaan, Pisaa Pisaa Aise Tumhaa

उगी न वाढावी महती । म्हणून ऐसी केली कृती ।तुम्ही साच गुरुमूर्ती । लपून बसाया कारणे ॥२३॥

Ugi Na Vaadhaavi Mahati, Mhanoon Aisi Keli KrutiTumhi Saach Gurumoorti, Lapoon Basaayaa Kaarane

परि विचारवंत जे ज्ञानी । तें तुम्हालागी पाहुनी ।भ्रमा हातफळी देऊनी । पाय तुमचे वंदितात ॥२४॥

Pari Vichaarvant Je Dnyaani, Te Tumhaalaagi PaahuniBhramaa Haatphali Deuni, Paay Tumche Vanditaat

बंकटलाल दामोदर । हे दोघे चतुर नर ।भ्रमातें सारुन दूर । शरण आले तुम्हांला ॥२५॥

Bankatlaal Daamodar, He Doghe Chatur NarBhramaate Saarun Door, Sharan Aale Tumhaanlaa

बंकटलालाचें सदनास । तुम्ही राहिला कांही दिवस ।तेथे जानराव देशमुखास । मरत असतां वांचविले ॥२६॥

Bankatlaalaache Sadanaas, Tumhi Raahilaa Kaahi DivasTethe Jaanraav Deshmukhaas, Marat Astaa Vaanchavile

केवळ पाजुनियां तिर्था । आपुल्या पदींचे समर्था ।तुजलागी दंडवता । असो आमुचा वरचेवर ॥२७॥

Kewal Paajuniyaa Tirthaa, Aapulyaa Padinche SamarthaaTujlaagi Dandavataa, Aso Aamuchaa Varchevar

तुझीया लिलानिधीचा । नच लागे पार साचा ।टिटवींने सागाराचा अंत कसा घेववेल ? ॥२८॥

Tujhiyaa Leelaanidhichaa, Nach Laage Paar SaachaaTitvinne Saagaaraachaa Ant Kasaa Ghevavel?

पितांबरा देऊनी भोपळा । नाल्यास तुम्ही पाठविला ।जल तें हो आणविण्यांला । तहान लागली म्हणून ॥२९॥

Pitaambaraa Deuni Bhopalaa, Naalyaas Tumhi PaathavilaaJal Te Ho Aanavinyaanlaa, Tahaan Laagli Mhanoon

पितांबरासी बजाविलें । ओंजळीनें पाणी भले ।न पाहिजेतुंवा भरले । या माझिया भोपळयांत ॥३०॥

Pitaambaraasi Bajaavile, Onjaline Paani BhaleNa Paahijetunvaa Bharale, Yaa Maajhiyaa Bhopalyaant

जलांत तुंबा बुडवावा । जलें पूर्ण भरुन घ्यावा ।आणि तोच मला आणून द्यावा । यांत अंतर करुं नको ॥३१॥

Jalaant Tumbaa Budavaavaa, Jale Poorna Bharun GhyaavaaAani Toch Malaa Aanoon Dyaavaa, Yaant Antar Karu Nako

तुंबा बुडेल ऐंसे पाणी । नव्हते नाल्यालागुनी ।विश्वास ठेवलोनिया वचनीं । ऐसे केलें पितांबरे ॥३२॥

Tumbaa Budel Aise Paani, Navhate NaalyaalaaguniVishwaas Thevaloniyaa Vachani, Aise Kele Pitaambare

नाल्याचिया जलास । तुंबा तो लावितां सरसी ।आपोआप त्या ठायासी । भव्य खांच पडली की ॥३३॥

Naalyaachiyaa Jalaas, Tumbaa To Laavitaa SarasiAapoaap Tyaa Thaayaasi, Bhavya Khaanch Padali Ki

तुंबा त्यांत भरत आला । ऐशी तुझी अगाध लिला ।ती साच वर्णण्याला । शेषही थकेल वाटते ॥३४॥

Tumbaa Tyaant Bharat Aalaa, Aishi Tujhi Agaadh LilaaTi Saach Varnanyaalaa, Sheshahi Thakel Vaatate

सोमवारी प्रदोषांसी । बंकटलालच्या सदनरासी ।भाविकां आपण व्योमकेशी । दिसतसां महाराजा ॥३५॥

Somvaari Pradoshaansi, Bankatlaalchyaa SadanraasiBhaavikaa Aapan Vyomkeshi, Disatsaa Mahaaraajaa

यात नवल ना तिळभर । कां की तूंच शंकर रमावर ।हे जेवढे चराचर । तेवढे तुम्हींच आहात की ॥३६॥

Yaat Naval Naa Tilbhar, Kaa Ki Tunch Shankar RamaavarHe Jevadhe Charaachar, Tevadhe Tumhinch Aahaat Ki

तुझे स्वरुप यथातथ्य । मानवासी नाहीं कळत ।म्हणून पडती भ्रमांत । मायावधहोऊनी ॥३७॥

Tujhe Swarup Yathaatathya, Maanavaasi Naahi KalatMhanoon Padati Bhramaant, Maayaavadh Houni

प्रातः कालाचे वेळीं । संपली होती दिवसही ।जानकीराम देईना मुळीं । विस्तव तुमच्या चिलमिस ॥३८॥

Praatah Kaalaache Veli, Sampali Hoti DivasahiJaankiraam Deina Muli, Vistav Tumchyaa Chilamis

जानकीराम सोनार बागेसरीचा वैश्वानर ।द्यावयासी कुरकुर । करुं लागला असे की ॥३९॥

Jaankiraam Sonaar Baagesarichaa VaishvaanarDyaavayaasi Kurkur, Karu Laagalaa Ase Ki

तें अंतज्ञानी जाणून । कौतुक दाविले करुन ।चिलीम विस्तवांवाचून । पेटूनिया दाविली ॥४०॥

Te Antdnyaani Jaanoon, Kautuk Daavile KarunChileem Vistavaanvaachoon, Petooniyaa Daavili

सोनार विस्तव देण्यांला । नाहीं ऐसे वदला ।म्हणूनिया येता झाला । राग भगवंताकारणें ॥४१॥

Sonaar Vistav Denyaanlaa, Naahi Aise VadalaaMhanooniyaa Yetaa Jhaalaa, Raag Bhagvantaakaarane

चिंचवणे ते सोनाराचें । नासलें अक्षय तृतीयेचें ।प्राणघातक किंडयांचे । झालें त्यांत साम्राज्य ॥४२॥

Chinchavane Te Sonaaraache, Naasale Akshay TrutiyechePraanghaatak Kindyaanche, Jhaale Tyaant Saamraajya

अवघे टकमका पाहती । नाका पदर लाविती ।एकमेकां सांगती । हें चिंचवणे खाऊ नका ॥४३॥

Avaghe Takamakaa Paahati, Naakaa Padar LaavitiEkamekaa Saangati, He Chinchavane Khaau Nakaa

मग जानकीराम म्हणाला । साधूस वितव ना दिला ।त्याचा हा प्रत्यय आला । धन्य धन्य हा गजानन ॥४४॥

Mag Jaankiraam Mhanaalaa, Saadhoos Vitav Naa DilaaTyaachaa Haa Pratyay Aalaa, Dhanya Dhanya Haa Gajaanan

मग तात्काळ उठून वेगेंसी । आला बंकटलाल सदनासी ।हकीकत बंकटलालासी । सर्व केली निवेदन ॥४५॥

Mag Taatkaal Uthoon Vegensi, Aalaa Bankatlaal SadanaasiHakikat Bankatlaalaasi, Sarva Keli Nivedan

बंकटलालाचे वशिल्यानें । चरण धरिलें सोनारानें ।अनन्यभाव भक्तीनें । गजाननाचे तेधवां ॥४६॥

Bankatlaalaache Vashilyaane, Charan Dharile SonaaraaneAnanyabhaav Bhaktine, Gajaananaache Tedhavaa

गुरुराया अंतर । मऊ आपले साचार ।तेंच का हो केले कठोर । मजविषयीं समर्था ॥४७॥

Gururaayaa Antar, Mau Aaple SaachaarTench Kaa Ho Kele Kathor, Majvishayi Samarthaa

आता या चिंचवण्यासी । हात लावा पुण्यराशी ।त्याविण मी सदनासी । न जाय येथून ॥४८॥

Aataa Yaa Chinchavanyaasi, Haat Laavaa PunyaraashiTyaavin Mi Sadanaasi, Na Jaay Yethoon

ऐसी त्याची ऐकून गिरा । चिंचवण्याशी लाविले करा ।चिंचवणें तेच झारा झरा । अमृताचा विबुधहो ॥४९॥

Aisi Tyaachi Aikoon Giraa, Chinchavanyaashi Laavile KaraaChinchavane Tech Jhaaraa Jharaa, Amrutaachaa Vibudhaho

यापरी जानकीराम शरण आला । अखेर आपुल्या पदाला ।मुकीनचंदु कृतार्थ केला । खाऊन दोन कान्हवले ॥५०॥

Yaapari Jaankiraam Sharan Aalaa, Akher Aapulyaa PadaalaaMukinchandu Krutaarth Kelaa, Khaaun Don Kaanhavale

माधव नामें चिंचोलीचा । ब्राम्हाण एक होता साचा ।त्यास बोध अध्यात्माचा । तुम्हीच एक केलात ॥५१॥

Maadhav Naame Chincholichaa, Braahman Ek Hotaa SaachaaTyaas Bodh Adhyaatmaachaa, Tumhich Ek Kelaat

भ्रांती त्याची उठविली । प्रपंच माया तोडिली ।मोक्ष पर्वणी लाधली । तया माधवाकारणें ॥५२॥

Bhraanti Tyaachi Uthavili, Prapanch Maayaa TodiliMoksha Parvani Laadhali, Tayaa Maadhavaakaarane

ऐसें आपुलें महिमान । श्रेष्ठ आहे सर्वाहून ।पदरी असल्या विपुल पुण्य । पाय तुझे सांपडती ॥५३॥

Aise Aapule Mahimaan, Shreshth Aahe SarvaahoonPadari Asalyaa Vipul Punya, Paay Tujhe Saapadati

वसंत पूजेकारण । घनपाठी ब्राह्मण ।आणविलेत आपण । ऐनवेळीं तेधवां ॥५४॥

Vasant Poojekaaran, Ghanpaathi BraahmanAanavilet Aapan, Ainveli Tedhavaa

बंकटलालें आपणांसी । नेलें खावया मक्यासी ।आपुलिया मळयासी । अति आग्रह करुनी ॥५५॥

Bankatlaale Aapnaansi, Nele Khaavayaa MakyaasiAapuliyaa Malayaasi, Ati Aagrah Karuni

मोहळें होती मळयांत । मधमाशांची भव्य सत्य ।तीं पेटविता आगटीप्रत । उठतीं झालीं निजलीलें ॥५६॥

Mohale Hoti Malayaant, Madhmaashaanchi Bhavya SatyaTi Petvitaa Aagatiprat, Uthati Jhaali Nijleele

मधमाशाशी पाहून । लोक करिती पलायन ।भय जिवाचें दारुण । आहे की प्रत्येकाला ॥५७॥

Madhmaashaashi Paahoon, Lok Kariti PalaayanBhay Jivaache Daarun, Aahe Ki Pratyekaalaa

तुम्ही मात्र निर्धास्त । बैसता झाला मळयांत ।मधमाशा अतोनांत । बसल्या तुमच्या अंगावरी ॥५८॥

Tumhi Maatra Nirdhaast, Baisataa Jhaalaa MalayaantMadhmaashaa Atonaant, Basalyaa Tumchyaa Angaavari

लोक दुरुन पाहती । परी न कोणाची होय छाती ।तुम्हां सोडावया गुरुमूर्ती । मधमाशांच्या त्रासांतून ॥५९॥

Lok Durun Paahati, Pari Na Konaachi Hoy ChhaatiTumhaa Sodaavayaa Gurumoorti, Madhmaashaanchyaa Traasaantoon

बंकटलाल दुःखी झाला । पाहून त्या माशांला ।त्यांनी मात्र थोडा केला । प्रयत्न तुम्हा सोडविण्याचा ॥६०॥

Bankatlaal Dukhi Jhaalaa, Paahoon Tyaa MaashaanlaaTyaanni Maatra Thodaa Kelaa, Prayatna Tumhaa Sodavinyaachaa

कांही वेळ गेल्यावरी । तुम्हीच आज्ञा केली खरी ।मधमाशांस जाया दुरी । तें अवघ्यांनी पाहिलें ॥६१॥

Kaahi Vel Gelyaavari, Tumhich Aadnyaa Keli KhariMadhmaashaans Jaayaa Duri, Te Avaghyaanni Paahile

आपुल्या आज्ञेनुसार । मधमाशा झाल्या दूर ।बंकट म्हणे सोनार । आणवितों कांटे काढावया ॥६२॥

Aapulyaa Aadnyenusaar, Madhmaashaa Jhaalyaa DoorBankat Mhane Sonaar, Aanavito Kaante Kaadhaavayaa

कां कीं मधमाशांचे काटे । रुतले असतील मोठें ।ते लपून बसती बेटे । स्वामी अवघ्या शरीरांत ॥६३॥

Kaa Ki Madhmaashaanche Kaate, Rutale Asatil MotheTe Lapoon Basati Bete, Swaami Avaghyaa Shariraant

म्हणून ते काढावया । सोनार आणवितो ये ठायां ।आपण म्हणालात वाया । हा त्रास घेऊ नका ॥६४॥

Mhanoon Te Kaadhaavayaa, Sonaar Aanavito Ye ThaayaaAapan Mhanaalaat Vaayaa, Haa Traas Gheu Nakaa

योगशास्त्र येतें मला । मी योगबलें कांटयाला ।बाहेर काढितो त्याजला । सोनार कशास पाहिजे ॥६५॥

Yogshaastra Yete Malaa, Mi Yogbale KaantyaalaaBaaher Kaadhito Tyaajalaa, Sonaar Kashaas Paahije

ऐसें वदून कुंभक केला । तेधवा कीं आपण भला ।तेणें बाहेर कांटयाला । पडणें अवश्य झाले की ॥६६॥

Aise Vadoon Kumbhak Kelaa, Tedhavaa Ki Aapan BhalaaTene Baaher Kaantyaalaa, Padane Avashya Jhaale Ki

हे कौतुक सर्वांनी । पाहिलें त्या ठिकाणी ।जो तो मनुष्य जोडी पाणी । स्वामी आपणांकारणे ॥६७॥

He Kautuk Sarvaanni, Paahile Tyaa ThikaaniJo To Manushya Jodi Paani, Swaami Aapnaankaarane

आपण म्हणाला त्यावर । हे जीवांनो घटकाभर ।बैसा या वृक्षावर । आतां कोणास चावूं नका ॥६८॥

Aapan Mhanaalaa Tyaavar, He Jivaanno GhatkaabharBaisaa Yaa Vrukshaavar, Aataa Konaas Chaavu Nakaa

संकल्प बंकटलालाचा । पूर्ण करणें आहे साचा ।सोहळा मका सेवण्याचा । निर्विघ्न त्याचा होऊं द्या ॥६९॥

Sankalp Bankatlaalaachaa, Poorna Karane Aahe SaachaaSohalaa Makaa Sevanyaachaa, Nirvighna Tyaachaa Hou Dyaa

पहा माशा उठतां क्षणी । तुम्ही गेलात पळूनी ।संकट येतां नाही कोणी । तारिता हे ध्यानी धरा ॥७०॥

Pahaa Maashaa Uthataa Kshani, Tumhi Gelaat PaluniSankat Yetaa Naahi Koni, Taaritaa He Dhyaani Dharaa

लाडू, पेढे खावयास । लोक जमती विशेष ।परी साह्य संकटास । कोणीही करीना ॥७१॥

Laadu, Pedhe Khaavayaas, Lok Jamati VisheshPari Saahya Sankataas, Konihi Kareenaa

हें तत्व ध्यानी धरा । ईश्वरासी आपुला करा ।म्हणजे सफल होय खरा । तुमचा की संसार ॥७२॥

He Tatva Dhyaani Dharaa, Ishwaraasi Aapulaa KaraaMhanaje Saphal Hoy Kharaa, Tumchaa Ki Sansaar

ऐसा उपदेश भक्ताप्रती । साच केलात गुरुमूर्ति ।एक्या मुखें करुं किती । मी आपुलें वर्णन ॥७३॥

Aisaa Updesh Bhaktaaprati, Saach Kelaat GurumoortiEkyaa Mukhe Karu Kiti, Mi Aapule Varnan

कृष्णाजीचें मळयांत । दांभिक गोसावी आले बहुत ।जे होते सांगत । शुष्क वेदांत जगाला ॥७४॥

Krushnaajiche Malayaant, Daambhik Gosaavi Aale BahutJe Hote Saangat, Shushka Vedaant Jagaalaa

त्या गोसाव्यांचा ब्रह्मगिरी । महंत आणिला वाटेवरी ।जो जळत्या पलंगावरी । तुम्हांजवळ ना बैसला ॥७५॥

Tyaa Gosaavyaanchaa Brahmagiri, Mahant Aanilaa VaatevariJo Jalatyaa Palangaavari, Tumhaanjaval Naa Baisalaa

चहूंकडून होता पेटला । तो अग्नी आपण शांत केला ।तेणें त्या ब्रह्मगिरीला । कौतुक अति वाटले ॥७६॥

Chahoonkadoon Hotaa Petalaa, To Agni Aapan Shaant KelaaTene Tyaa Brahmagirilaa, Kautuk Ati Vaatale

सर्व अभिमान सोडून । आपणां तो आला शरण ।अग्नीचें ते अग्नीपण । चांदण्यापरी केलें तुम्ही ॥७७॥

Sarva Abhimaan Sodoon, Aapnaa To Aalaa SharanAgnichi Te Agnipan, Chaandanyaapari Kele Tumhi

टाकळीकर हरिदासाचा । घोडा अति द्वाड साचा ।तुम्ही हरविला तयाचा । द्वाडपणा तो क्षणात ॥७८॥

Taakalikar Haridaasaachaa, Ghodaa Ati Dvaad SaachaaTumhi Haravilaa Tayaachaa, Dvaadpanaa To Kshanaat

घोडा आज्ञेंत वागला । तो सर्वांनी पाहिला ।अशक्य कांही आपणाला । नाही उरलें जगांत ॥७९॥

Ghodaa Aadnyent Vaagalaa, To Sarvaanni PaahilaaAshakya Kaahi Aapnaalaa, Naahi Urale Jagaant

अडगांव आकोली गांवांत । कावळे शिरतां भंडा-यात ।आपण पळविले क्षणांत । आज्ञा त्यासी करुन ॥८०॥

Adgaanv Aakoli Gaanvaant, Kaavale Shirataa Bhandaa-yaatAapan Palvile Kshanaant, Aadnyaa Tyaasi Karun

अजूनपर्यंत त्या ठायी । कावळा ये ना एकही ।संत जे वदतील कांही । खोटे होय कोठून ॥८१॥

Ajoonparyant Tyaa Thaayi, Kaavalaa Ye Naa EkahiSant Je Vadatil Kaahi, Khote Hoy Kothoon

प्रखर असुनी उन्हाळा । निर्जनशा काननाला ।ऐन दुपारचे समयाला । कौतुक केले अभिनव ॥८२॥

Prakhar Asuni Unhaalaa, Nirjanshaa KaananaalaaAin Dupaarche Samayaalaa, Kautuk Kele Abhinav

अकोलीच्या रानांत । सर्व्हे नंबर बावन्नात ।एका शुष्क गर्दाडाप्रत । बनविली तुम्ही पुष्करिणी ॥८३॥

Akolichyaa Raanaant, Surve Number BaavannaatEkaa Shushka Gardaadaaprat, Banavili Tumhi Pushkarini

भक्त आपुला पितांबर । कृपा होती त्याचेवर ।तयाचाही अधिकार । थोर आपण बनविला ॥८४॥

Bhakta Aapulaa Pitaambar, Krupaa Hoti TyaachevarTayaachaahi Adhikaar, Thor Aapan Banavilaa

ज्योतीप्रत मिळाल्या ज्योत । भेद कांही न तेथे उरत ।खराच पितांबर पुण्यवंत । साक्षात्कारी जाहला ॥८५॥

Jyotiprat Milaalyaa Jyot, Bhed Kaahi Na Tethe UratKharaach Pitaambar Punyavant, Saakshaatkaari Jaahalaa

वठलेल्या आंब्याला । त्यांनी आणविला पाला ।कोंडोली ग्रामाला । हे कृत्य झालें कीं ॥८६॥

Vathalelyaa Aambyaalaa, Tyaanni Aanavilaa PaalaaKondoli Graamaalaa, He Krutya Jhaale Ki

भीमा अमरजा संगमासी । क्षेत्र गाणगापुरासी ।पर्णे फुटलीं टोणप्यासी । नरसिंह सरस्वती कृपेने ॥८७॥

Bheemaa Amarajaa Sangamaasi, Kshetra GaangaapuraasiParne Futali Tonapyaasi, Narsinh Saraswati Krupene

तेंच कृत्य कोंडोलीतें । करविले पितांबरा हातें ।आपणची गुरुमुर्ते । हे स्वामी समर्था ॥८८॥

Tench Krutya Kondolite, Karavile Pitaambaraa HaateAapanchi Gurumurte, He Swaami Samarthaa

वद्य पक्षांत माघमासी । सोमवतीच्या पर्वासी ।क्षेत्र ओंकारेश्वरासी । गेले असतां भक्त तुमचें ॥८९॥

Vadya Pakshaant Maaghmaasi, Somvatichyaa ParvaasiKshetra Onkaareshwaraasi, Gele Astaa Bhakta Tumche

तेथे महानदी नर्मदेंत । नौका फुटली अकस्मात ।पाणी येऊं लागलें आंत । नांव बुडूं लागली ॥९०॥

Tethe Mahaanadi Narmadent, Naukaa Futali AkasmaatPaani Yeu Laagale Aant, Naanv Budu Laagali

त्या नौकेंत आपण होतां । म्हणून नर्मदा लावी हातां ।फुटलेल्या ठायी तत्वतां । ऐसा प्रभाव आपुला हो ॥९१॥

Tyaa Naukent Aapan Hotaa, Mhanoon Narmadaa Laavi HaataaFutalelyaa Thaayi Tatvataa, Aisaa Prabhaav Aapulaa Ho

नौका कांठास लाविली । नर्मदेनें आणून भली ।आपणां वंदून गुप्त झाली । हें बहुतांनी पाहिलें ॥९२॥

Naukaa Kaanthaas Laavili, Narmadaane Aanoon BhaliAapnaa Vandoon Gupta Jhaali, He Bahutaanni Paahile

त्र्यंबक पुत्र कवराचा । आपुला भक्त होता साचा ।जो अभ्यास वैद्यकीचा । हैद्राबादी करीत असे ॥९३॥

Tryambak Putra Kavaraachaa, Aapulaa Bhakta Hotaa SaachaaJo Abhyaas Vaidyakichaa, Haidraabaadi Kareet Ase

त्याची कांदा भाकर । आपण केली गोड फार ।पदार्थ सारूनियां दूर । इतरांनी आणलेले ॥९४॥

Tyaachi Kaandaa Bhaakar, Aapan Keli God FaarPadaarth Saaruniyaa Door, Itaraanni Aanalele

जैसा द्वारकाधीश भगवान । कौरवांचे पक्वान्न ।सांडूनिया भक्षण । करी विदुर कण्यांचे ॥९५॥

Jaisaa Dvaarkaadheesh Bhagvaan, Kauravaanche PakvaannaSaandooniyaa Bhakshan, Kari Vidur Kanyaanche

तैसेच आपण केलें । कवराचें अन्न भक्षिलें ।ख-या भक्तीचें भुकेले । आपण आहा महाराजा ॥९६॥

Taisech Aapan Kele, Kavaraache Anna BhakshileKharyaa Bhaktiche Bhukele, Aapan Aahaa Mahaaraajaa

सवडदचा गंगाभारती । तया फुटली रक्तपिती ।तो त्रासून जिवाप्रती । आला असतां आपणाकडे ॥९७॥

Savadadchaa Gangaabhaarti, Tayaa Futali RaktapitiTo Traasoon Jivaaprati, Aalaa Astaa Aapnaakade

लोक अवघे तिटकारा । करुं लागलें त्याचा खरा ।कोणी न देती त्यास थारा । रोगभयें करुन ॥९८॥

Lok Avaghe Titkaaraa, Karu Laagale Tyaachaa KharaaKoni Na Deti Tyaas Thaaraa, Rogbhaye Karun

त्या गंगाभारतीस । येऊं न देती दर्शनास ।कोणी आपल्या शेगांवास । ऐसी स्थिती जाहली ॥९९॥

Tyaa Gangaabhaartis, Yeu Na Deti DarshanaasKoni Aapalyaa Shegaanvaas, Aisi Sthiti Jaahali

लोक म्हणती तयाप्रत । मिसळू नकोस लोकांत ।त्रास न द्यावा यत्किंचित् । तूं समर्थाकारणें ॥१००॥

Lok Mhanati Tayaaprat, Misalu Nakos LokaantTraas Na Dyaavaa Yatkinchit, Tu Samarthaakaarane

तो गोसावी एकें दिवशी । आला आपल्या दर्शनासी ।डोई ठेवतां पायांसी । मारिले आपण तयाला ॥१०१॥

To Gosaavi Eke Divashi, Aalaa Aapalyaa DarshanaasiDoi Thevataa Paayaansi, Maarile Aapan Tayaalaa

थोबाड झोडिलें दोन्हीं हातें । लाथ मारुन कमरेंते ।उलथून पाडिला रस्त्याते । थुंकून त्याच्या अंगावरी ॥१०२॥

Thobaad Jhodile Donhi Haate, Laath Maarun KamarenteUlathoon Paadilaa Rastyaate, Thunkoon Tyaachyaa Angaavari

बेडका पडतां अंगावर । गंगाभारती हर्षला फार ।म्हणे आतां होईल दूर । व्याधी माझी निःसंशय ॥१०३॥

Bedkaa Padataa Angaavar, Gangaabhaarti Harshalaa FaarMhane Aataa Hoil Door, Vyaadhi Maajhi Nihsanshay

जो बेडका होता पडला । तोच त्यानें मलम केला ।अवघ्या अंगास लाविला । चोळचोळूनीया निज हातें ॥१०४॥

Jo Bedkaa Hotaa Padalaa, Toch Tyaane Malam KelaaAvaghyaa Angaas Laavilaa, Cholcholooniyaa Nij Haate

ऐशा रितीं सेवा करित । राहिला गोसावी शेगांवांत ।तयाच्या महारोगाप्रत । आपण कीं हो निवटिलें ॥१०५॥

Aishaa Riti Sevaa Karit, Raahilaa Gosaavi ShegaanvaantTayaachyaa Mahaarogaaprat, Aapan Ki Ho Nivatile

तुमच्या कृपेचिया पुढें । औषध काय बापुडे ।अमृत तेंही फिके पडे । ऐसा महिमा अगाध ॥१०६॥

Tumchyaa Krupechiyaa Pudhe, Aushadh Kaay BaapudeAmrut Tehi Fike Pade, Aisaa Mahimaa Agaadh

कोणतेंही संकट जरी । येऊन पडले भक्तांवरी ।ते निजकृपेनें करीतां दुरी । आपण साच दयाळा ॥१०७॥

Konatehi Sankat Jari, Yeun Padale BhaktaanvariTe Nijkrupene Kareetaa Duri, Aapan Saach Dayaalaa

संकटीं खंडू पाटलाप्रत । आपण देऊन कृपेचा हात ।न्यायाधिशाचें कचेरींत । निर्दोष त्यासी सोडिलें ॥१०८॥

Sankati Khandu Paatlaaprat, Aapan Deun Krupechaa HaatNyaayaadhishaache Kacherint, Nirdosh Tyaasi Sodile

बाळकृष्ण रामदासी । होता बाळापूर ग्रामासी ।त्या माघ वद्य नवमीसी । समर्थदर्शन घडविलें ॥१०९॥

Baalkrushna Raamdaasi, Hotaa Baalaapoor GraamaasiTyaa Maagh Vadya Navamisi, Samarthdarshan Ghadavile

घटकेंत दिसावा गजानन । घटकेंत सूर्याजीपंत नंदन ।घटकेंत भजन तें गणगण । घटकेंत जयजय रघुवीर असे ॥११०॥

Ghatkent Disaavaa Gajaanan, Ghatkent Suryaajipant NandanGhatkent Bhajan Te Gangan, Ghatkent Jaijai Raghuveer Ase

तेणें बाळकृष्ण घोटाळला । अखेर ओळखून आपणांला ।समर्थ म्हणूनी नमस्कार केला । काय लीला वानूं ती ॥१११॥

Tene Baalkrushna Ghotaalalaa, Akher Olkhoon AapnaanlaaSamarth Mhanooni Namaskaar Kelaa, Kaay Leelaa Vaanu Ti

संत अधिकारें समान । मुळीं न तेथे अधिक न्यून ।जैसें भक्तांचे इच्छी मन । तैशी रुपे दिसती तया ॥११२॥

Sant Adhikaare Samaan, Muli Na Tethe Adhik NyoonJaise Bhaktaanche Ichchhi Man, Taishi Rupe Disati Tayaa

गणेशदादा खापर्डे । उमरावतीचे गुहस्थबडे ।कुपादृष्टीने त्यांकडे । पाहिले आपण सर्वदा ॥११३॥

Ganeshdaadaa Khaaparde, Umraavatiche GruhasthbadeKupaadrushtine Tyaankade, Paahile Aapan Sarvadaa

या खापडर्याला व-हाड प्रांती । अनभिषिक्त राजा बोलती ।राष्ट्रोध्दाराची तळमळ ती । होती खापडर्याकारणें ॥११४॥

Yaa Khaapadaryaalaa Varhaad Praanti, Anabhishikta Raajaa BolatiRaashtroddhaaraachi Talmal Ti, Hoti Khaapadaryaakaarane

कोठे न आले अपयश त्याला । हा तुमच्या कृपेचा महिमा झाला ।बाळ गंगाधर टिळकाला । तुम्हीच कृपा केलीत ॥११५॥

Kothe Na Aale Apayash Tyaalaa, Haa Tumchyaa Krupechaa Mahimaa JhaalaaBaal Gangaadhar Tilkaalaa, Tumhich Krupaa Kelit

भगवंतानें अर्जुनाला । भगवद्गीतेचा उपेदश केला ।ज्या गीतेने जगाला । थक्क करुन सोडिले ॥११६॥

Bhagvantaane Arjunaalaa, Bhagvadgeetechaa Updesh KelaaJyaa Geetene Jagaalaa, Thakka Karun Sodile

पार्थ देवाचा भक्त जरी । राहिला वनवासाभीतरी ।बारा वर्षे कांतारीं । ऐसें भागवत सांगते ॥११७॥

Paarth Devaachaa Bhakta Jari, Raahilaa VanvaasaabheetariBaaraa Varshe Kaantaari, Aise Bhaagvat Saangate

भगवंताचा वशिला । प्रत्यक्ष असून अर्जुनाला ।वनवास तो नाही चुकला । तैसेच झाले टिळकांचे ॥११८॥

Bhagvantaachaa Vashilaa, Pratyaksha Asoon ArjunaalaaVanvaas To Naahi Chukalaa, Taisech Jhaale Tilkaanche

संतकृपा असून । शिक्षा झाली दारुण ।ब्रम्ह्मदेशीं नेऊन । मंडल्याशीं ठेविलें त्या ॥११९॥

Santkrupaa Asoon, Shikshaa Jhaali DaarunBrahmadeshi Neun, Mandalyaashi Thevile Tyaa

श्रोतें त्याच मंडाल्यांत । गितारहस्य केला ग्रंथ ।जो आबालवृद्वांप्रत । मान्य झाला सारखा ॥१२०॥

Shrote Tyaach Mandaalyaant, Geetaarahasya Kelaa GranthJo Aabaalvrudvaaprat, Maanya Jhaalaa Saarkhaa

कोल्हटकरा हातें भला । आपण होता पाठविला ।भाकरीच्या प्रसादाला । मुंबईत टिळकाकारणें ॥१२१॥

Kolhatkaraa Haate Bhalaa, Aapan Hotaa PaathavilaaBhaakarichyaa Prasaadaalaa, Mumbait Tilkaakaarane

फळ हें त्या प्रसादाचें । गीतारहस्य होय साचें ।भाष्यकार गीतेचे । हे सहावे झाले की ॥१२२॥

Fal He Tyaa Prasaadaache, Geetaarahasya Hoy SaacheBhaashyakaar Geeteche, He Sahaave Jhaale Ki

पहिले शंकराचार्य गुरुवर । दुसरे रामानुजाचार्य थोर ।मध्व, वल्लभ त्यानंतर । भाष्यकार जाहलें ॥१२३॥

Pahile Shankaraachaarya Guruvar, Dusre Raamaanujaachaarya ThorMadhva, Vallabh Tyaanantar, Bhaashyakaar Jaahale

पांचवी ज्ञानेश्वर माऊली । भावार्थदीपिका टिका केली ।जी मस्तकी धारण केली । अवघ्या मुमुक्षु जनांनी ॥१२४॥

Paanchvi Dnyaneshwar Maauli, Bhaavaarthdeepikaa Tikaa KeliJi Mastaki Dhaaran Keli, Avaghyaa Mumukshu Janaanni

ज्ञानेश्वरा नंतर । एक दोन टीकाकार ।झाले परी ना आली सर । त्यांना ज्ञानेश्वर माऊलीची ॥१२५॥

Dnyaneshwaraa Nantar, Ek Don TikaakaarJhaale Pari Naa Aali Sar, Tyaannaa Dnyaneshwar Maaulichi

वामनाची यथार्थदीपिका । तैसाच गीतार्णव देखा ।हेहीं ग्रंथ भाविका । कांही अंशें पटले कीं ॥१२६॥

Vaamanaachi Yathaarthdeepikaa, Taisaach Geetaarnav DekhaaHehi Granth Bhaavikaa, Kaahi Anshe Patale Ki

गीतेचा अर्थ कर्मपर । लावी बाळ गंगाधर ।त्या टिळकांचा अधिकार । वानाया मी समर्थ नसे ॥१२७॥

Geetechaa Arth Karmapar, Laavi Baal GangaadharTyaa Tilkaanchaa Adhikaar, Vaanaayaa Mi Samarth Nase

मागील टीका समयानुसार । अवतरल्या या भूमीवर ।तैसाच आहे प्रकार । या गीतारहस्याचा ॥१२८॥

Maagil Tikaa Samayaanusaar, Avatarlyaa Yaa BhoomivarTaisaach Aahe Prakaar, Yaa Geetaarahasyaachaa

त्या लोकमान्य टिळकांवरी । आपण कृपा केली खरी ।म्हणून तयाचा झाला करी । गीतारहस्य महाग्रंथ ॥१२९॥

Tyaa Lokmaanya Tilkaanvari, Aapan Krupaa Keli KhariMhanoon Tayaachaa Jhaalaa Kari, Geetaarahasya Mahaagranth

खामगांवी डॉक्टर कवरा । तीर्थ आणि अंगारा ।आपण नेऊन दिलांत खरा । ब्राह्मणाच्या वेषानें ॥१३०॥

Khaamgaanvi Doctor Kavaraa, Tirth Aani AngaaraaAapan Neun Dilaant Kharaa, Braahmanaachyaa Veshaane

ज्यायोगें व्याधी त्याची । समुळ हरण झाली साची ।तुम्ही काळजी भक्तांची । अहोरात्र वहातसां ॥१३१॥

Jyaayoge Vyaadhi Tyaachi, Samool Haran Jhaali SaachiTumhi Kaalji Bhaktaanchi, Ahoraatra Vahaatsaa

कन्या हळदी माळयाची । बायजा नामें मुंडगांवची ।ही तुमच्या कृपे जनीची । समता पावती झालीसे ॥१३२॥

Kanyaa Haladi Maalyaachi, Baayjaa Naame MundgaanvchiHi Tumchyaa Krupe Janichi, Samataa Paavati Jhaalise

वरदहस्त बायजाशिरीं । तुम्ही ठेवितां निर्धारी ।तिही झाली अधिकारी । केवळ तुमच्या कृपेनें ॥१३३॥

Varadhast Baayjaashiri, Tumhi Thevitaa NirdhaariTihi Jhaali Adhikaari, Kewal Tumchyaa Krupene

मुंडगांवच्या पुंडलीकाला । होता जरी प्लेग झाला ।तो येता दर्शनाला । व्याधी दुर्धर हरिली तुम्ही ॥१३४॥

Mundgaanvchyaa Pundalikaalaa, Hotaa Jari Plague JhaalaaTo Yetaa Darshanaalaa, Vyaadhi Durdhar Harili Tumhi

सद्भक्त बापुन्याप्रती । तुम्ही भेटविता रुक्मिणीपती ।नाहीं अशक्य कोणती । गोष्ट आपणांकारणे ॥१३५॥

Sadbhakta Baapunyaaprati, Tumhi Bhetavitaa RukminipatiNaahi Ashakya Konti, Goshta Aapnaankaarane

एके वेळी आपणांला । गोपाळ बुटी घेऊन गेला ।भोसल्याच्या नागपूराला । अती आग्रह करुन ॥१३६॥

Eke Veli Aapnaanlaa, Gopaal Buti Gheun GelaaBhosalyaachyaa Naagpooraalaa, Ati Aagrah Karun

गोपाळ बुटी श्रीमंत भारी । हजारों पंक्ती त्यांचे घरीं ।उठूं लागल्या वरचेवरी । केवळ आपल्या प्रित्यर्थ ॥१३७॥

Gopaal Buti Shrimant Bhaari, Hajaaron Pankti Tyaanche GhariUthu Laagalyaa Varchevari, Kewal Aapalyaa Pritvarth

इकडे शेगांव सुनें पडलें । प्रेतवत् दिसूं लागलें ।मुखीं तेज नाहीं उरलें । मुळींच पाटील मंडळीच्या ॥१३८॥

Ikade Shegaanv Sune Padale, Pretvat Disu LaagaleMukhi Tej Naahi Urale, Mulinch Paatil Mandalichyaa

शेगांवीचे पुष्कळ जन । आले नागपुरा जाऊन ।परि न झालें दर्शन । समर्थांचे कोणाला ॥१३९॥

Shegaanviche Pushkal Jan, Aale Naagpuraa JaaoonPari Na Jhaale Darshan, Samarthaanche Konaalaa

चौक्या पहारे सभोंवार । कडेकोट होते फार ।समर्थांच्या पायांवर । शीर ठेवणे मुष्कील झालें ॥१४०॥

Chaukyaa Pahaare Sabhonvaar, Kadekot Hote FaarSamarthaanchyaa Paayaanvar, Sheer Thevane Mushkil Jhaale

नागपूराहून आपणाला । आणण्या हरि पाटील निघाला ।दहा पांच संगतीला । भक्त घेऊन शेगांवचे ॥१४१॥

Naagpooraahoon Aapnaalaa, Aananyaa Hari Paatil NighaalaaDahaa Paanch Sangatilaa, Bhakta Gheun Shegaanvche

आला सिताबर्डीसी । गोपाळ बुटीच्या सदनाशी ।तो तेथे दारापाशीं । शिपाई पाहिले दोन चार ॥१४२॥

Aalaa Sitaabardisi, Gopaal Butichyaa SadanaashiTo Tethe Daaraapaashi, Shipaai Paahile Don Chaar

शिपायांनी पाटलाला । जरी होता अटकाव केला ।परि तो न त्यांनी जुमानिला । बळकट होता म्हणून ॥१४३॥

Shipaayaanni Paatlaalaa, Jari Hotaa Atkaav KelaaPari To Na Tyaanni Jumaanilaa, Balkat Hotaa Mhanoon

हरि पाटील शिरला आंत । गडबड झाली तेथ बहुत ।तुम्ही धावून त्याचा हात । धरिलात कीं प्रेमानें ॥१४४॥

Hari Paatil Shiralaa Aant, Gadbad Jhaali Teth BahutTumhi Dhaavoon Tyaachaa Haat, Dharilaat Ki Premaane

जैसे वासरासी पाहतां । गाय धावे पुण्यवंता ।तैसेच तुम्ही समर्था । केलेंत घरी बुटीच्या ॥१४५॥

Jaise Vaasaraasi Paahataa, Gaay Dhaave PunyavantaaTaisech Tumhi Samarthaa, Kelent Ghari Butichyaa

गोपाळ बुटी धांवत आले । हरि पाटला विनविते झाले ।पाटील माझें ऐकलें । पाहिजे तुम्ही थोडेसें ॥१४६॥

Gopaal Buti Dhaavat Aale, Hari Paatlaa Vinvite JhaalePaatil Maajhe Aikale, Paahije Tumhi Thodese

भोजनोत्तर समर्थाला । जा घेऊन शेगांवाला ।तो आहे भक्तीस विकला । शेगांवकरांच्या निःसंशय ॥१४७॥

Bhojanottar Samarthaalaa, Jaa Gheun ShegaanvaalaaTo Aahe Bhaktis Vikalaa, Shegaanvkaraanchyaa Nihsanshay

सर्वाचे झाल्या भोजन । आपण निघाला तेथून ।आशीर्वाद तो देऊन । गोपाळ बुटीच्या कुटूंबाला ॥१४८॥

Sarvaache Jhaalyaa Bhojan, Aapan Nighaalaa TethoonAashirvaad To Deun, Gopaal Butichyaa Kutumbaalaa

त्या पाटील हरिवरी । कृपा आपुली अत्यंत खरी ।श्रीकल्याणस्वामीपरी । सेवेस आपुल्या तत्पर जो ॥१४९॥

Tyaa Paatil Harivari, Krupaa Aapuli Atyant KhariShrikalyaanswaamipari, Sevees Aapulyaa Tatpar Jo

हरि पाटलाकारण । स्वामी तुमचे द्वयचरण ।हेंच महानिधान । जोडलें ऐसें वाटतसे ॥१५०॥

Hari Paatlaakaaran, Swaami Tumche DvaycharanHench Mahaanidhaan, Jodale Aise Vaatatse

धार कल्याणचे रंगनाथ । आले तुम्हां भेटण्याप्रत ।गुरुराया या शेगांवात । शेगांवचे भाग्य मोठें ॥१५१॥

Dhaar Kalyaanche Rangnaath, Aale Tumhaa BhetnyaapratGururaayaa Yaa Shegaanvaat, Shegaanvche Bhaagya Mothe

श्रीवासुदेवानंद सरस्वती । जे प्रत्यक्ष दत्तमूर्ति ।ऐशा जगमान्य विभूति । आल्या आपल्या दर्शना ॥१५२॥

Shrivaasudevaanand Saraswati, Je Pratyaksha DattamoortiAishaa Jagmaanya Vibhooti, Aalyaa Aapalyaa Darshanaa

जरी आपण देह ठेविला । तरी पावतसा भाविकाला ।याचा अनुभव रतनसाला । आला आहे दयानिधे ॥१५३॥

Jari Aapan Deh Thevilaa, Tari Paavatsaa BhaavikaalaaYaachaa Anubhav Ratansaalaa, Aalaa Aahe Dayaanidhe

रामचंद्र कृष्णाजी पाटील । भक्त तुमचा प्रेमळ ।त्याची तुम्ही पुरविली आळ । गोसाव्याच्या रुपानें ॥१५४॥

Raamchandra Krushnaaji Paatil, Bhakta Tumchaa PremalTyaachi Tumhi Purvili Aal, Gosaavyaachyaa Rupaane

तैसेच बोरीबंदरावरी । जांजळ जो कां लक्ष्मण हरी ।त्याला भेट दिली खरी । परमहंसरुपानें ॥१५५॥

Taisech Boribandaraavari, Jaanjal Jo Kaa Lakshman HariTyaalaa Bhet Dili Khari, Parmahansrupaane

तुमच्या लिलेच्या तो पार । कोणा न लागे तिळभर ।मुंगी मेरुमांदार । आक्रमण कैशी करी ॥१५६॥

Tumchyaa Lilechyaa To Paar, Konaa Na Laage TilbharMungi Merumaandaar, Aakraman Kaishi Kari

टिटवीच्याने सागर । शोषवेल का साचार ।दासगणू हा लाचार । आहे सर्व बाजूने ॥१५७॥

Titvichyaane Saagar, Shoshvel Kaa SaachaarDasganu Haa Laachaar, Aahe Sarva Baajune

आपली वर्णण्या लीला । महाकवीच पाहिजे झाला ।मजसारख्या घुंगुरडयाला । ते साधणे कठीण ॥१५८॥

Aapali Varnanyaa Leelaa, Mahaakavich Paahije JhaalaaMajsaarkhyaa Ghungurdayaalaa, Te Saadhane Kathin

परि जो का असे परिस । तो सुवर्ण करी लोखंडास ।उरवी न त्याच्या ठायीं दोष । लोहपणाचा येतुला हो ॥१५९॥

Pari Jo Kaa Ase Paris, To Suvarna Kari LokhandaasUravi Na Tyaachyaa Thaayi Dosh, Lohpanaachaa Yetulaa Ho

आपुली लीला कस्तुरी । मम वाणी मृत्तिका खरी ।परि मान पावेल भूमिवरी । सहवासें या कस्तुरीच्या ॥१६०॥

Aapuli Leelaa Kasturi, Mam Vaani Mruttikaa KhariPari Maan Paavel Bhoomivari, Sahvaase Yaa Kasturichyaa

माझें भाग्य धन्य धन्य । म्हणून तुमचे पाहिले चरण ।आतां न द्यावे लोटून । परत दासगणूला ॥१६१॥

Maajhe Bhaagya Dhanya Dhanya, Mhanoon Tumche Paahile CharanAataa Na Dyaave Lotoon, Parat Dasganulaa

सर्वदा सांभाळ माझा करा । दैन्यदुःखातें निवारा ।भेटवा मशीं शारंगधरा । भक्त बापुन्याच्यापरी ॥१६२॥

Sarvadaa Saambhaal Maajhaa Karaa, Dainyaduhkhaate NivaaraaBhetavaa Mashi Shaarangdharaa, Bhakta Baapunyaachyaapari

आपल्या कृपेकरुन । सानंद राहो सदा मन ।सर्वदा घडो हरिस्मरण । तैसीच संगत सज्जनांची ॥१६३॥

Aapalyaa Krupekarun, Saanand Raaho Sadaa ManSarvadaa Ghado Harismaran, Taiseech Sangat Sajjanaanchi

अव्याहत वारी पंढरीची । मम करे व्हावी साची ।आवड सगुण भक्तीची । चित्ता ठायीं असूं द्या ॥१६४॥

Avyaahat Vaari Pandharichi, Mam Kare Vhaavi SaachiAavad Sagun Bhaktichi, Chittaa Thaayi Asu Dyaa

अंत घडो गोदातीरीं । यावीण आशा नाहीं दुसरी ।स्मृती राहो जागृत खरी । भजन हरींचें करावया ॥१६५॥

Ant Ghado Godaatiri, Yaavin Aashaa Naahi DusriSmruti Raaho Jaagrut Khari, Bhajan Harinche Karaavayaa

भजन करितां मोक्ष घडो । देह गोदातीरीं पडो ।सद्वत्कांसी स्नेह जडो । दासगणूचा सर्वदा ॥१६६॥

Bhajan Karitaa Moksha Ghado, Deh Godaatiri PadoSadvatkaansi Sneh Jado, Dasganuchaa Sarvadaa

मागितले तें मला द्यावे । तैसे लोकांचेही पुरवावे ।आर्त गुरुवरा मनोभावे । जे या स्तोत्रा पठतील ॥१६७॥

Maagitale Te Malaa Dyaave, Taise Lokaanchehi PurvaaveAart Guruvaraa Manobhaave, Je Yaa Stotraa Pathtil

या स्तोत्राचा पाठ जेथ । भाव होईल तेथ तेथ ।तेथें न राहो कदा दुरित । इतुलेही दयाळा ॥१६८॥

Yaa Stotraachaa Paath Jeth, Bhaav Hoil Teth TethTethe Na Raaho Kadaa Durit, Ituleyhi Dayaalaa

स्तोत्रपठकां उत्तम गती । तैशी संतती संपत्ती ।धर्मवासना त्याच्या चित्तीं । ठेवा जागृत निरंतर ॥१६९॥

Stotrapathkaa Uttam Gati, Taishi Santati SampattiDharmavaasanaa Tyaachyaa Chitti, Thevaa Jaagrut Nirantar

भूतबाधा भानामती । व्हावी न स्तोत्रपठकांप्रती ।लौकिक त्याचा भूवरती । उत्तरोत्तर वाढवावा ॥१७०॥

Bhootbaadhaa Bhaanaamati, Vhaavi Na StotrapathkaanpratiLaukik Tyaachaa Bhoovarati, Uttarottar Vaadhavaavaa

हे स्तोत्र ना अमृत । होईल अवघ्या भाविकांप्रत ।येईल त्याचीप्रचीत । सद्वाव तो ठेविल्या ॥१७१॥

He Stotra Naa Amrut, Hoil Avaghyaa BhaavikaanpratYeil Tyaachiprachit, Sadbhaav To Thevilyaa

मोठयानें करुन गर्जना । बहावें साधू गजानना ।शेगांवचा योगीराणा । सर्वदा पावो तुम्हातें ॥१७२॥

Mothyaane Karun Garjanaa, Bahaave Saadhu GajaananaaShegaanvchaa Yogiraanaa, Sarvadaa Paavo Tumhaate

सद्गुरुनें चित्तास । पहा माझ्या करुन वास ।बोलविलें या स्तोत्रास । तुमच्या हिताकारणे ॥१७३॥

Sadgurune Chittaas, Pahaa Maajhyaa Karun VaasBolavile Yaa Stotraas, Tumchyaa Hitaakaarane

यातें असत्य मानल्यास । सुखाचा तो होईल नाश ।भोगीत रहाल संकटास । वरचेवर अभक्तीनें ॥१७४॥

Yaate Asatya Maanalyaas, Sukhaachaa To Hoil NaashBhogit Rahaal Sankataas, Varchevar Abhaktine

अभक्ती ती दूर करा । गजाननाशी मुळीं न विसरा ।त्याच्या चरणीं भाव धरा । म्हणजे जन्म सफल होई ॥१७५॥

Abhakti Ti Door Karaa, Gajaananaashi Muli Na VisaraaTyaachyaa Charani Bhaav Dharaa, Mhanaje Janma Saphal Hoi

स्तोत्र पठकांची आपदा । निमेलकीं सर्वदा ।दृढ चित्तीं धरा पदां । गजानन साधूच्या ॥१७६॥

Stotra Pathkaanchi Aapadaa, Nimel Ki SarvadaaDrudh Chitti Dharaa Padaa, Gajaanan Saadhuchyaa

वाचें म्हणता गजानन । व्याधी जातील पळून ।जैसे व्याघ्रा पाहून । कोल्हें लांडगे पळती की ॥१७७॥

Vaache Mhanataa Gajaanan, Vyaadhi Jaatil PalunJaise Vyaaghraa Paahun, Kolhe Laandage Palati Ki

स्तोत्रपठका भूमीवरी । कोणी न राहील पहा वैरी ।अखेर मोक्ष त्याच्या करी । येई कीं निःसंशय ॥१७८॥

Stotrapathkaa Bhoomivari, Koni Na Raahil Pahaa VairiAkher Moksha Tyaachyaa Kari, Yei Ki Nihsanshay

शके अठराशें अडुसष्टांत । श्रीक्षेत्र शेगांवात ।समाधीपुढे मंडपांत । रचियेलें स्तोत्र पहा ॥१७९॥

Shake Atharaashe Adusashtaant, Shrikshetra ShegaanvaatSamaadhipudhe Mandapaant, Rachiyele Stotra Pahaa

फाल्गून वद्य एकादशी । मंगळवार होता त्या दिवशीं ।स्तोत्र गेले कळसासी । गजाननाच्या कृपेने ॥१८०॥

Faalgun Vadya Ekaadashi, Mangalvaar Hotaa Tyaa DivashiStotra Gele Kalasaasi, Gajaananaachyaa Krupene

शांति शांति त्रिवार शांति । असो या स्तोत्राप्रती ।स्वामी गजानन गुरुमुर्ती । आठवा म्हणे दासगणू ॥१८१॥

Shaanti Shaanti Trivaar Shaanti, Aso Yaa StotraapratiSwaami Gajaanan Gurumurti, Aathavaa Mhane Dasganu